Na początku chciałam wyjaśnić, że tym razem nie przemierzam szlaku bursztynowego na piechotę, a podjeżdżam do miejsc, przez które prowadziła ta droga handlowa. Oczywiście tak jak to było z dojazdem na Magdalensberg, niektóre odcinki trzeba jednak przemaszerować, chociażby dlatego, że autobus jedzie tam dwa razy dziennie.

Udine, hotel i ganianie w deszczu z jednego dworca na drugi, kolejowy i autobusowy, by dowiedzieć się o dalszych połączeniach. Ze względu na pogodę rezygnuje z dzisiejszej eskapady do Cividale del Friuli, i opowiem o Magdalenbergu.

Magdalenberg, miasto założone w I wieku pne, było wtedy jeszcze wolnym celtyckim centrum handlu i produkcji, królestwa Noricum. Wraz z rozwojem Rzymu, stało się pierwszym starożytnym centrum administracyjnym, w Alpach Wschodnich. Przez Magdalenberg najpewniej przechodziło połączenie komunikacyjne między Aquileią a zagłębiem górniczo – hutniczego Hüttenberg, z kopalniami złota, srebra i żelaza. Znajdujące się na wysokości 1000 metrów nad poziomem morza, jest starym miastem w stylu śródziemnomorskim. A w odkrytym podczas badań archeologicznych malarstwie ściennym, można znaleźć analogie do  fresków w Pompei. W centralnym punkcie miasta znajdowała się świątynia. W pobliżu znajdowało się też forum, gdzie w dużej dwukondygnacyjnej sali odbywały się zebrania oraz rozprawy sądowe. Obecnie w odrestaurowanym forum mieści się muzeum, z tym, że wyłącznie dla pracowników naukowych.
Architektura świątyni, od strony zachodniej.

I praetorium – mieszkanie osoby, pełniącej najważniejszą rolę w mieście.