Znając Europę, gdzie jest miło, angielski znany jest w jakimś tam stopniu, myślisz sobie, że może jechać tam, gdzie angielski nie jest używany oficjalnie w promieniu kilkuset kilometrów a słowo 'maniana' jest ulubionym. Historia zderzeń kulturowych, zjawiskowych widoków i małego powrotu do socjalizmu. Do tego niebiańskie plaże i słońce dopalające rany po komarach.

Wylatując z kraju o Wenezueli wiedzieliśmy ciut więcej niż kupując bilet w promocji. Kolejne informacje okraszone zdjęciami z kostnic Caracas po weekendzie nie nastawiały optymistycznie. Na szczęście już wrócili nasi poprzednicy cali i zdrowi, więc teraz pozostało wyjść ku przygodzie.

Wenezuela dostarcza wielu nowych przeżyć, mimo iż nie zawsze idealnych. Caracas jest bardzo kontrastowym miastem - od cudownego parku nad miastem, ciszy w kolejce linowej nad mini dżunglą, poprzez przechadzkę przez centrum miasta, gdzie króluje wolny handel i fascynacja kultura masową, do nocnej wyprawy na dworzec autobusowy - na granicy odjazdu autobusu - gdzie nikt się nie śpieszy tak jakby nie istniał żaden grafik.

Ilość kolonialnych budynków pomieszanych z blokowiskami, niezliczonych placów Bolivara, sympatycznych Pań gotujących na zapleczach swoich domów dla turystów, psów bezpańskich a jakby należących do każdego spotkanego turysty na ulicy - tego dostarcza Cuidad Bolivar - miasto wypadowe do każdej wenezuelskiej krainy.

I tak znajdziesz tu największe wodospady, do których biegnie kręta wielogodzinna droga łódką motorową. Miesza sie głos silnika z odgłosami ptaków i szumem wody. Słyszysz bicie swojego serca w dżungli idąc za przewodnikiem o kondycji tarzana mieszkającego tu od zawsze. Widzisz jak wskakuje do rzeki za okularami turystki bez zawahania. Widzisz jak pokazuje jadowite mrówki, zjada głowy termitów (miętowe) i plecie Ci koronę z liści, na które okazuje sie następnego dnia, że masz uczulenie. Wyglądasz przez 3 dni jak człowiek słoń - ale w sumie już Cię to nie martwi po tym jak zaprzyjaźniłeś sie z kolejnym robakiem koczującym na futrynie twoich drzwi.

Lubi sie te chwile, kiedy trasa przebiega od wodospadu do wodospadu, gdzie trenuje sie zjazdy do wody, stanie na rekach i masaż pleców. Cała Grand Sabana to jedno wielkie naturalne SPA - idealne dla zmęczonego ciała.

Orinoko za to cieszy oczy, człowiek sie cieszy, gdy złowi piranię i zadziwi się, gdy na dalekim odludziu zobaczy domowy obiad zrobiony przez bardzo obrotnych przewodników. Ucieszy się jak dziecko, gdy zobaczy deszcz i pobiegnie po szampon, bo od 3 dni nie widział prysznica. Takich chwil się nie zapomina.

Nawet jak sie leży na kolejnej plaży w otoczeniu bezpańskich psów, co tęsknią za zwykłym kontaktem z człowiekiem.
Pamięta sie chwile, gdy niczym na karuzeli szybuje się na paralotni tuż nad wzgórzami Meridy. Słyszy się opowieściod miejscowego przewodnika o wyzwolonych Europejkach chcących podejmować decyzję jak mężczyźni.

A na końcu śpi się w hotelu rodem z minionej epoki o znaczącej nazwie 'Wladymir' i wie się, że cała wyprawa to jak niczym sen minęła szybko a człowiek zobaczył w niej siebie tu i teraz i poczuł wspomnienie dawnych lat i siebie wtedy.

Kiedy jechać

Cło i wizy

Pieniądze

Ludzie

Tradycje i obyczaje

Bezpieczeństwo

Nocleg

Pogoda

Kuchnia

Zdrowie

Przyroda

Rozrywka

Zabytki

Sport

Wydarzenia

Atrakcje turystyczne

Zakupy

Dojazd

Komunikacja lokalna

Sprzęt fotograficzny

Co warto wiedzieć

Co warto zabrać

Koszt wyjazdu

Komentarze (0)

Napisz komentarz