Kiedy dziś widzę na mapie odległe Lotofy rozpościerające się za kołem podbiegunowym, uzmysławiam sobie nie tylko jaki dystans mnie od nich dzieli, ale i ile upłynęło od czasu, gdy spędzałem w tamtej części świata długie dnie i jaśniejsze od dni noce. I nawet jeśli w dużą wyrazistością pamiętam mnóstwo szczegółów, to upływający czas sprawia, że wody Zachodniego Fjordu, grzbiety wielorybów, sylwetka latarni morskiej trochę się rozmywają, jakby stanowiły scenerię jakiegoś trochę onirycznego filmu.